ഉണ്ണി ഭാസുരി ഗുരുവായൂര്
മണ്ചുമരുകള് നിശ്ശബ്ദമായി, കഥകള് മറന്നുപോയി,
ഇവിടെങ്ങോ കേഴുന്നു, നഷ്ടബാല്യത്തിന് തേങ്ങല്.
പുല്നാമ്പിന് ചിരി മാഞ്ഞു,കരിയിലകള് മാത്രം,
വിരല്ത്തുമ്പില് നിന്നുതിര്ന്നുപോയ സ്വപ്നത്തിന് ഭാരം.
ഏതു വാതില് തുറന്നാലും,ഭയം മാത്രം കാവല്,
മനുഷ്യന് മറന്നുപോയ് സ്നേഹത്തിന് മാന്ത്രികത്തൂവല്.
അപരന് എന്ന വാക്കില് വിഷം പുരട്ടി നാം,
വെറുപ്പിന് തീജ്വാലയില് എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നു കാലം.
വെളിച്ചം കെട്ടുപോയ രാവിന്റെ മൗനത്തില്,
ചന്ദ്രക്കല പോലും കണ്ണീര് പൊഴിക്കുന്നു.
നീതിയുടെ ത്രാസില് കനം കുറഞ്ഞ വാക്കുകള്,
സത്യത്തിന് സ്വരം ഇവിടെ വിലപേശപ്പെടുന്നു.
ഇടനെഞ്ചില് നീറുന്ന മുറിവുകള് ഏറെ,
കാലത്തിന് കൈയ്യൊപ്പ്, മായാത്ത നോവുകളായി.
നാം നട്ട വൃക്ഷത്തില് വിഷക്കായ്കള് മാത്രം,
നാളെ നമ്മെ കാത്തിടുന്നതൊരു പാഴ്നിലമാത്രമോ?
എങ്കിലും, എങ്ങോ ഒരു ചെറുതിരി കത്തുന്നു,
അണയാത്ത പ്രതീക്ഷതന് നേരിയ നാളം.
മനുഷ്യത്വം തിരികെ വരുമെങ്കില്, ഈ മണ്ണില്,
ഒരു മഴയായി, പുലരിയായി, ശാന്തിയായി വീണ്ടും
