സിജു ജേക്കബ് (സാമൂഹ്യപ്രവര്ത്തകന്, സാഹിത്യകാരന്,സഞ്ചാരി)
ജീവിതത്തില് യഥാര്ത്ഥ സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും സമാധാനവും അനുഭവിക്കണമെങ്കില് ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ മാര്ഗം നമ്മുടെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കുകയെന്നതാണ്.
കുടുംബത്തിനപ്പുറം
നമ്മള് നമ്മള്ക്കുവേണ്ടിയാണ് ജീവിക്കുന്നത്കുടുംബാംഗങ്ങള്ക്കുവേണ്ടിക്കൂടി. ജീവിതം എന്നത് ഒറ്റയ്ക്കല്ല;ബന്ധങ്ങളുടെ ഒരു പുഷ്പമാലയാണ്.ഒറ്റപ്പെടണമെങ്കില് സന്യാസം സ്വീകരിച്ച് വീട്ടില്നിന്ന് ഇറങ്ങേണ്ടിവരും.എന്നാല് പണ്ടത്തെ സന്യാസികളില്നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ആധുനിക കാലത്തെ സന്യാസികള്പോലും കുടുംബ ബന്ധങ്ങള് പൂര്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല.
നമ്മുടെ കുടുംബാംഗങ്ങള്ക്കുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുമ്പോള്, ജീവിതം ഭാഗികമായി മാത്രമേ പങ്കുവയ്ക്കുന്നുള്ളൂ.അവര് നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.അവര്ക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോള് അത് നമ്മള്ക്കുവേണ്ടി തന്നെയാണ് ചെയ്യുന്നത്.അതുകൊണ്ട് സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങള്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ജീവിതം ഒരു ത്യാഗമോ ചാരിറ്റിയോ അല്ല.നമ്മളെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ രക്തബന്ധത്തില്പ്പെട്ടവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നത്. അവര്ക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോള് നമ്മള്ക്ക് സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും സ്വാഭാവികമായി ലഭിക്കുന്നു.
യഥാര്ത്ഥ പങ്കുവെക്കല്
എന്നാല് യഥാര്ത്ഥ പങ്കുവെക്കല് എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് അന്യര്ക്കുവേണ്ടിനമ്മുടെ ബന്ധത്തില്പ്പെടാത്തവര്ക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും നന്മ ചെയ്യുമ്പോഴാണ്. അപരിചിതര്ക്കുവേണ്ടി നമ്മുടെ സമയത്തിന്റെയും സമ്പാദ്യത്തിന്റെയും ഒരു ഭാഗം നീക്കിവയ്ക്കുമ്പോള് അനുഭവപ്പെടുന്ന സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതൊരു ആത്മീയ അനുഭവം പോലെയാണ്.
ഇവിടെ നമ്മള് സ്വയം മറക്കണം. നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങളും വേദനകളും ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും മാറ്റിവച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ കഷ്ടതകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധതിരിക്കണം.അവരെ സഹായിക്കാന് ഒരുങ്ങണം.അപ്പോള് മാത്രമേ ജീവിതം പങ്കുവെക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം പൂര്ണതയിലെത്തുകയുള്ളൂ.അതില്നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന സമാധാനം അനുഭവിച്ചറിയേണ്ട ഒന്നാണ്വാക്കുകളില് വിവരിക്കാന് പ്രയാസമുള്ള ഒന്ന്.
സേവനം vs വില്പന
പ്രതിഫലം വാങ്ങിക്കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവര്ക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നത് യഥാര്ത്ഥത്തില് പങ്കുവെക്കലല്ലഅത് വില്പനയാണ്.’അദ്ധ്യാപകനായി സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചു,’ ‘ഡോക്ടറായി സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചു’ എന്നൊക്കെ നമ്മള് ദിനംപ്രതി കേള്ക്കാറുണ്ടല്ലോ. എന്നാല് സേവനം എന്നത് നിര്വ്വചനപ്രകാരം പ്രതിഫലം കൂടാതെ ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്.
അദ്ധ്യാപകര്,ഡോക്ടര്മാര്, കളക്ടര്മാര്,മന്ത്രിമാര്ഇവരെല്ലാം ഇന്ന് ശമ്പളം വാങ്ങിയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.അത് സേവനമല്ല,തൊഴിലാണ്നമ്മുടെ സമയവും അദ്ധ്വാനവും വില്ക്കുന്ന ഒരു ഇടപാടാണ്.ഇതിനെ അവഹേളിക്കുകയല്ല ഉദ്ദേശം;എന്നാല് യഥാര്ത്ഥ സേവനവും തൊഴിലും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
യഥാര്ത്ഥ സേവനത്തിന്റെ മാതൃക
തിരുവനന്തപുരത്ത് ഒരു അനാഥാലയത്തില് സമയം ചെലവഴിച്ചപ്പോള് ഞാന് കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ ആഴത്തില് സ്പര്ശിച്ചു.അവിടത്തെ കന്യാസ്ത്രീ അദ്ധ്യാപികമാര് കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാനും പരീക്ഷകളില് വിജയിപ്പിക്കാനും വേണ്ടി സ്കൂള് സമയത്തിനപ്പുറം രാവിലെയും വൈകുന്നേരവുംപ്രത്യേക ക്ലാസുകള് എടുത്തിരുന്നു.ഫീസ് വാങ്ങാതെ, യാതൊരു പ്രതിഫലവും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ.ഇന്നത്തെ ട്യൂഷന് സംസ്കാരത്തിന്റെ കാലത്ത് ഇത്തരമൊരു സമീപനം സങ്കല്പ്പിക്കാന്പോലും പ്രയാസമാണ്.
വാങ്ങുന്ന ശമ്പളത്തിന് തക്കതായ സമയവും അദ്ധ്വാനവും നല്കാതെ പലരുംപ്രത്യേകിച്ച് ചില സര്ക്കാര് ജീവനക്കാര്ഇന്ന് ‘സേവനം’ എന്ന പേരില് തൊഴില് ചെയ്യുന്നത് നാം കാണുന്നുണ്ട്.യഥാര്ത്ഥ സേവനം എന്നത് പ്രതിഫലമോ പ്രതിഫല പ്രതീക്ഷയോ കൂടാതെ,അന്യര്ക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന നന്മയാണ്.അതാണ് യഥാര്ത്ഥ പങ്കുവെക്കല്.
ഒരു ക്ഷണം
ഇടയ്ക്കെങ്കിലും നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങളും ആകുലതകളും മാറ്റിവച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന് കുറച്ച് സമയം കണ്ടെത്തുക.അവര്ക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് കഴിയുമോ എന്ന് നോക്കുക.നമ്മുടെ സ്വന്തം മാനസിക സംഘര്ഷങ്ങള് കുറയുന്നതായും പ്രത്യേകമൊരു സംതൃപ്തിയും സമാധാനവും ഹൃദയത്തില് നിറയുന്നതായും അനുഭവപ്പെടും.
ഇത് വെറുമൊരു ആദര്ശവാദമല്ലഒരു ജീവിതസത്യമാണ്.മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തില് വെളിച്ചമാകുമ്പോള് നമ്മുടെ ഉള്ളിലും ഒരു പ്രകാശം തെളിയും.അതിനൊരു മാന്ത്രികതയുണ്ട് അതനുഭവിച്ചറിയേണ്ട ഒരു അത്ഭുതമാണ്.
ജീവിതം പങ്കുവെക്കുക. അതാകട്ടെ നമ്മുടെ ജീവിതം
