കേരളത്തിലെ സാംസ്കാരിക നായകരുടെ കണ്ണുനീർ ഗ്രന്ഥികൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്; അവ ഉത്തേജിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ ലോകഭൂപടത്തിലെ ചില പ്രത്യേക അക്ഷാംശങ്ങളിൽ തന്നെ ചോര വീഴണം. പീഡിതന്റെ രാഷ്ട്രീയവും പീഡിപ്പിക്കുന്നവന്റെ വിലാസവും നോക്കി മാത്രം സങ്കടപ്പെടുന്ന ഈ ‘സെലക്ടീവ് മൗനത്തെ’ പുരോഗമനം എന്ന് വിളിക്കുന്നതാണ് സമകാലിക കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ.
രാഷ്ട്രീയ ലാഭം നോക്കുന്ന വിലാപങ്ങൾ
ഗാസയിലെ ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ചോ വെനസ്വേലയിലെ പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ചോ ചർച്ച വരുമ്പോൾ നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക സിംഹങ്ങളുടെ പേനകൾ വാളുകളാകും. മെഴുകുതിരികൾ തെളിയും, പ്രതിഷേധ കവിതകൾ ഫേസ്ബുക്ക് വാളുകളിൽ പ്രളയമായി ഒഴുകും. എന്നാൽ, ഈ ‘വിശ്വപൗരന്മാരുടെ’ കണ്ണടകൾക്ക് പെട്ടെന്ന് തിമിരം ബാധിക്കുന്ന ചില ഇടങ്ങളുണ്ട്. നൈജീരിയയിലെ വംശഹത്യയെക്കുറിച്ചോ, സുഡാനിലെ ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിൽ പിടയുന്ന ലക്ഷങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ചോദിച്ചാൽ ഇവർക്ക് പെട്ടെന്ന് ‘സംസാരശേഷി’ നഷ്ടപ്പെടും. അവരുടെ കണ്ണീരിന് സാംസ്കാരിക വിപണിയിൽ വലിയ മൂല്യമില്ലെന്ന് ഇവർക്ക് നന്നായറിയാം.
മൗനം വിൽക്കുന്ന സാംസ്കാരിക ചന്തകൾ
മുരുകൻ കാട്ടാക്കടയുടെ ‘കണ്ണട’ എന്ന കവിത ആവേശത്തോടെ ചൊല്ലി നടക്കുമ്പോഴും, തങ്ങൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത കാഴ്ചകൾക്ക് നേരെ ഇവർ കണ്ണടയ്ക്കുകയാണ്.
- ഇറാൻ: സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി തെരുവിൽ ചോര ചിന്തിയ ഇറാനിലെ പെൺകുട്ടികൾ ഇവരുടെ പുരോഗമന സാഹിത്യത്തിൽ ഇടം പിടിച്ചില്ല. കാരണം, അവിടെ പ്രതിസ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്നത് ഇവരുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര തണലുള്ളവരാണ്.
- ഉയിഗൂർ: ചൈനയിലെ ഉയിഗൂർ മുസ്ലീങ്ങളുടെ മനുഷ്യാവകാശത്തെക്കുറിച്ച് മിണ്ടിയാൽ തങ്ങളുടെ ‘ചുവന്ന’ ബോധ്യം മുറിപ്പെടുമെന്ന ഭയത്താൽ ഇവർ ആ കാഴ്ചകളെ തമസ്കരിക്കുന്നു.
- യൂറോപ്പും ഓസ്ട്രേലിയയും: പടിഞ്ഞാറൻ നാടുകളിൽ തീവ്രവാദം ആഞ്ഞടിക്കുമ്പോൾ “അതൊക്കെ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ തിരിച്ചടിയല്ലേ” എന്ന വിചിത്രമായ സിദ്ധാന്തം പറഞ്ഞ് ഇവർ അതിനെ വെള്ളപൂശാൻ നോക്കും.
സാംസ്കാരിക നായകരുടെ ‘തിരഞ്ഞെടുത്ത’ രക്തസാക്ഷികൾ
നൈജീരിയയിൽ ബോക്കോ ഹറാം പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക നായകർ സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ തണുപ്പിലിരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുകയാവും. അവിടെ വീഴുന്ന ചോരയ്ക്ക് ഗാസയിലെ ചോരയുടെ അത്രയും ‘സൗന്ദര്യം’ ഇവർക്ക് തോന്നുന്നില്ലായിരിക്കാം. പീഡിതന്റെ വിലാസം നോക്കി മാത്രം സഹതപിക്കുന്ന ഈ പ്രവണത സാംസ്കാരിക അധഃപതനത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റമാണ്.
ലോകം മുഴുവൻ ഒരു കുടുംബമാണെന്ന് പ്രസംഗിക്കുന്നവർക്ക് ചില അയൽക്കാർ മരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം സങ്കടം വരുന്നത് എന്തുതരം രോഗമാണ്? സത്യത്തിൽ ഇവർ ധരിക്കുന്നത് കാഴ്ച തെളിക്കുന്ന കണ്ണടയല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ യജമാനന്മാർ കാണിച്ചുതരുന്ന കാഴ്ചകൾ മാത്രം കാണാനുള്ള ‘കണ്ണ് കെട്ടുകൾ’ മാത്രമാണ്. ഈ കണ്ണടകൾ തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ വേദനയ്ക്ക് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ വിവേചനം കൽപ്പിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക നായകരെ ചരിത്രം ‘അവസരവാദികൾ’ എന്ന് മാത്രമേ അടയാളപ്പെടുത്തുകയുള്ളൂ. പീഡിതന്റെ വിലാസം നോക്കി മാത്രം ഒഴുകുന്ന ഇവരുടെ കണ്ണുനീരിൽ പുരോഗമനത്തിന്റെ നനവില്ല, മറിച്ച് കലർപ്പില്ലാത്ത കാപട്യത്തിന്റെ ഉപ്പാണ് കലർന്നിരിക്കുന്നത്.
