കവിത
ഇരുളിൽ കരിപൂശി മായുന്ന ദീപങ്ങൾ
ഇവിടെയീ മണ്ണിൽ അണയുന്നു നിത്യവും.
മനുഷ്യന്റെയുള്ളിലെ സ്നേഹത്തിൻ കിരണങ്ങൾ
മറയുന്നു, കാലത്തിൻ കോലങ്ങളാടുമ്പോൾ.
വിരൽത്തുമ്പിലാളുന്ന ലോകത്തിൻ ചങ്ങല,
വിനിമയ വേഗത്തിൽ വീഴുന്ന താളങ്ങൾ.
തിരക്കിന്റെ പാതയിൽ തളരുന്ന നമ്മളിൽ
തിരിച്ചറിവില്ലാതെ പൊഴിയുന്ന വാക്കുകൾ.
ആഴത്തിൽ നോക്കുക, അറിയാത്തൊരെന്നിലേ-
ക്കാളുന്ന വെളിച്ചത്തിൻ നേർരേഖ കാണുവാൻ.
അപരന്റെ കണ്ണിലെ നീർമുത്തു കാണുമ്പോൾ
അലിയുന്നു നെഞ്ചിലെ കരിങ്കല്ലുപോലും.
മാഞ്ഞുപോകാത്തൊരു മഷിത്തുള്ളിയാകണം, മനസ്സിന്റെ ഭിത്തിയിൽ മായാതെ നിൽക്കുവാൻ.
ഉണരുന്നു വീണ്ടും പ്രതീക്ഷതൻ പൂവുകൾ,
ഉലകം നന്നാക്കാൻ ഉരുകുന്നൊരീശബ്ദം.
ഒരല്പം ദയയുടെ തൂവൽസ്പർശങ്ങളാൽ
ഓർമ്മച്ചെപ്പൊന്നുമേൽ വെളിച്ചം നിറയ്ക്കുവാൻ.
കാലം പറയുന്നു, കഴുകിക്കളഞ്ഞാലും
കറുപ്പിന്റെ കൈപ്പാട് ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ നിന്ന്.
ഹൃദയം കവിയുമ്പോൾ ഒഴുകുന്ന നീർപ്പൊത്തിൽ
ഹരിതമാം ജീവിതം വീണ്ടും തളിർക്കട്ടെ
