ഒരു പിടി അരിക്കുവേണ്ടി മനുഷ്യർ കണ്ണീരൊഴുക്കിയിരുന്ന ഒരു കാലം നമ്മുടെ രാജ്യത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. വിശപ്പടക്കാൻ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം പോലും കിട്ടാതെ മനുഷ്യർ വലഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു കിണ്ണം കഞ്ഞി അവർക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു. അരിമണികൾക്ക് സ്വർണത്തേക്കാൾ വിലയുണ്ടായിരുന്ന ആ കാലത്തിന്റെ വേദനകൾ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് എത്രത്തോളം അറിയാം? ഭക്ഷണം പാഴാക്കുമ്പോഴും രുചിയുടെ പേരിൽ പോഷകമൂല്യം കുറഞ്ഞ ഭക്ഷണങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോഴും നാം മറന്നുപോകുന്നത് ഒരു വലിയ സത്യമാണ് — ഓരോ മണിയരിയിലും ഒരു കർഷകന്റെ വിയർപ്പുണ്ട്; ഓരോ നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനു പിന്നിലും ഒരുപാട് മനുഷ്യരുടെ അധ്വാനമുണ്ട്. വിശപ്പിന്റെ വേദനയും ഭക്ഷണത്തിന്റെ വിലയും മനുഷ്യാധ്വാനത്തിന്റെ മഹത്വവും നമ്മെ വീണ്ടും ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ദിനമാണ് ലോക ഭക്ഷ്യദിനം.
ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഭക്ഷ്യക്ഷാമവും പട്ടിണിയും ജനജീവിതത്തെ ദുരിതത്തിലാക്കിയ നിരവധി കാലഘട്ടങ്ങളുണ്ട്. 1943-ലെ ബംഗാൾ ക്ഷാമം അതിന്റെ വേദനാജനകമായ ഉദാഹരണമാണ്. അരിയും മറ്റു ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളും ലഭിക്കാതെ സാധാരണക്കാർ അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകളായി അവശേഷിക്കുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കാലത്ത് ഒരു നേരത്തെ കഞ്ഞിപോലും വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. ഭക്ഷണം ലഭിക്കുക എന്നത് മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനാവകാശമാണെന്നും ആരും വിശന്നിരിക്കേണ്ടിവരാത്ത ഒരു സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്നും ഈ ചരിത്രാനുഭവങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
പഴയ തലമുറയ്ക്ക് ഭക്ഷണത്തിന്റെ വില നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. കൃഷിയിടത്തിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്ന കർഷകർ, കൊയ്ത്തിലും മെതിക്കലിലും ഏർപ്പെടുന്ന തൊഴിലാളികൾ, നെല്ല് അരിയാക്കി നമ്മുടെ വീടുകളിലെത്തിക്കുന്നവർ — ഇവരുടെയെല്ലാം അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണ് നമ്മുടെ ഭക്ഷണം. പഴയകാലത്ത് പല വീടുകളിലും കഞ്ഞിയും ചോറും പയറും പച്ചക്കറികളും പ്രധാന ഭക്ഷണമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ലഭ്യമായ സാധനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുകയും മിച്ചം വരുന്നത് സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശീലം നിലനിന്നിരുന്നു. ഭക്ഷണം പാഴാക്കുന്നത് അധ്വാനത്തെ അവഹേളിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന ബോധം ആ തലമുറയുടെ ജീവിതത്തിൽ ശക്തമായിരുന്നു. ജീവിതസൗകര്യങ്ങൾ വർധിച്ച ഇന്നത്തെ കാലത്തും ആ ബോധം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടരുത്.
ഇന്നത്തെ തലമുറയുടെ ഭക്ഷണശീലങ്ങളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. ബർഗർ, പിസ, ഫ്രൈഡ് ഫുഡ്, പാക്കറ്റ് പലഹാരങ്ങൾ, അമിതമായ മധുരവും ഉപ്പും കൊഴുപ്പും അടങ്ങിയ ഭക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവ കുട്ടികളെയും യുവാക്കളെയും ആകർഷിക്കുന്നു. ഇത്തരം ഭക്ഷണങ്ങൾ ഇടയ്ക്കൊക്കെ കഴിക്കുന്നത് മാത്രം പ്രശ്നമല്ല; അവ പതിവായി അമിതമായി കഴിക്കുകയും പോഷകസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണത്തെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ആശങ്കാജനകം. ഭക്ഷണം രുചിക്ക് വേണ്ടിയുള്ളത് മാത്രമല്ല, ശരീരത്തിന് ആവശ്യമായ പോഷകങ്ങൾ നൽകാനും ആരോഗ്യം നിലനിർത്താനും കൂടിയുള്ളതാണ്. അതുകൊണ്ട് ഭക്ഷണം തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ രുചിയോടൊപ്പം പോഷകമൂല്യത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകണം.
നമ്മുടെ പഴയ തലമുറയുടെ ഭക്ഷണരീതികളിൽനിന്ന് പഠിക്കാൻ പലതുമുണ്ട്. ചോറ്, കഞ്ഞി, പയർവർഗങ്ങൾ, ഇലക്കറികൾ, പച്ചക്കറികൾ, കിഴങ്ങുവർഗങ്ങൾ, മോര്, കാലാനുസൃതമായി ലഭിക്കുന്ന പഴങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് അവരുടെ ഭക്ഷണത്തിൽ പ്രധാന സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണത്തിനും പ്രാദേശികമായി ലഭിക്കുന്ന ചേരുവകൾക്കും മിതമായ ഭക്ഷണശീലങ്ങൾക്കും അവർ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നു. പഴയകാലത്തെ എല്ലാ ഭക്ഷണരീതികളും പൂർണമായും ആരോഗ്യകരമായിരുന്നുവെന്ന് പറയാനാവില്ലെങ്കിലും, വൈവിധ്യമാർന്ന വീട്ടുഭക്ഷണവും മിതത്വവും ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്. പരമ്പരാഗത ഭക്ഷണരീതികളിലെ നല്ല വശങ്ങൾ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് ഇന്നത്തെ പോഷകാഹാര അറിവും നമുക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുത്താം.
ലോക ഭക്ഷ്യദിനം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് ഭക്ഷണത്തിന്റെ മൂല്യം തിരിച്ചറിയാനും വിശക്കുന്നവരെ സഹായിക്കാനും ഭക്ഷണം പാഴാക്കാതിരിക്കാനുമാണ്. ആവശ്യത്തിന് മാത്രം ഭക്ഷണം വിളമ്പുക, മിച്ചമുള്ള സുരക്ഷിതമായ ഭക്ഷണം ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ഉപയോഗിക്കുക, കർഷകരുടെ അധ്വാനത്തെ ആദരിക്കുക, കുട്ടികളിൽ നല്ല ഭക്ഷണശീലങ്ങൾ വളർത്തുക എന്നിവ നമുക്ക് ചെയ്യാവുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. ഭക്ഷണം വാങ്ങാനും പാകം ചെയ്യാനും കഴിക്കാനും കഴിയുന്നത് ഭാഗ്യമായി കാണുന്നതിനൊപ്പം, അത് ലഭിക്കാതെ കഴിയുന്നവരെക്കുറിച്ചും നാം ചിന്തിക്കണം. പഴയ തലമുറയുടെ അനുഭവങ്ങളിൽനിന്ന് പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഭക്ഷണത്തിന്റെ യഥാർഥ മൂല്യം പകർന്നുനൽകാം. ഓരോ മണിയരിയിലും അധ്വാനത്തിന്റെ വിലയുണ്ട്; ഓരോ നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിലും ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്വമുണ്ട്. ഭക്ഷണത്തെ ആദരിക്കാം, വിശപ്പില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിനായി കൈകോർക്കാം.
വി രാജേഷ് മോഹൻ റാവു, ധർമ്മടം, തലശ്ശേരി
(ലേഖകൻ ഹയർ സെക്കൻഡറി വിഭാഗം അധ്യാപകനും എഴുത്തുകാരനും ധർമ്മടം ചന്ദ്രകല മോഹൻ റാവു കൾച്ചറൽ ഫോറം പ്രസിഡണ്ടുമാണ്.)
