ആൻ്റിണി യേശുദാസൻ
ഒരു അവാർഡ് ലഭിക്കുമ്പോൾ ഒരാളുടെ പ്രവർത്തനവും കഴിവും സമൂഹത്തിന് നൽകിയ സംഭാവനയും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് പൊതുവായ ധാരണ. എന്നാൽ അംഗീകാരത്തിനുള്ള പ്രധാന യോഗ്യത പണം നൽകാനുള്ള സന്നദ്ധതയായി മാറിയാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? അവാർഡ് എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടും. ഓസ്ട്രേലിയയിലെ പ്രവാസി സമൂഹവും ഇത്തരം പ്രവണതകളെക്കുറിച്ച് തുറന്ന് ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
“അയ്യായിരം ഡോളർ നൽകിയാൽ അവാർഡ് നൽകാം” എന്ന വാഗ്ദാനം പിന്നീട് മൂവായിരമായും രണ്ടായിരമായും ചുരുങ്ങി, ഒടുവിൽ “മുന്നൂറ് ഡോളറെങ്കിലും നൽകിയാൽ മതി” എന്ന വിലപേശലിലെത്തുന്ന സാഹചര്യം ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. അവിടെ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത് വ്യക്തിയുടെ നേട്ടമാണോ, പണം നൽകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണോ? വിലപേശലിനനുസരിച്ച് ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരത്തിന് സമൂഹം എന്ത് മൂല്യമാണ് നൽകേണ്ടത്?
സംഭാവനയും പുരസ്കാരവും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ അതിർ വേണം
പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കാൻ ചെലവുണ്ട്. ഹാൾ വാടകയ്ക്കും ഭക്ഷണത്തിനും സാങ്കേതിക സൗകര്യങ്ങൾക്കും പണം ആവശ്യമാണ്. അതിനായി ടിക്കറ്റുകൾ വിൽക്കുന്നതും സ്പോൺസർഷിപ്പ് സ്വീകരിക്കുന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ആ സാമ്പത്തിക ഇടപാടിനെ വ്യക്തിയുടെ മികവിനുള്ള പുരസ്കാരവുമായി കൂട്ടിക്കലർത്തുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം.
ഒരു സ്ഥാപനത്തെ സാമ്പത്തികമായി സഹായിച്ചതിന് നന്ദിപത്രമോ സ്പോൺസർ അംഗീകാരമോ നൽകാം. അത് എന്തിനുള്ള അംഗീകാരമാണെന്ന് തുറന്നുപറയണം. അതേസമയം, പണം നൽകിയതിന്റെ പേരിൽ ഒരാളെ “മികച്ച സാമൂഹ്യപ്രവർത്തകൻ” എന്നോ “പ്രവാസി പ്രതിഭ” എന്നോ പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത്തരം തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ വിശ്വാസ്യത ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടും.
അംഗീകാരത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹം കച്ചവടമാക്കരുത്
സ്വന്തം പ്രവർത്തനം മറ്റുള്ളവർ തിരിച്ചറിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് മനുഷ്യസഹജമാണ്. കുടുംബത്തിന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും മുന്നിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നത് സന്തോഷകരവുമാണ്. എന്നാൽ ആ ആഗ്രഹത്തെ പണം സമാഹരിക്കാനുള്ള ഉപാധിയാക്കുന്നത് അംഗീകരിക്കാനാവില്ല.
“നിങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടുണ്ട്” എന്ന് ആദ്യം അറിയിക്കുകയും പിന്നീട് അവാർഡ് സ്വീകരിക്കാൻ നിർബന്ധമായും പണം നൽകണമെന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയിൽ സുതാര്യതയില്ല. പങ്കെടുക്കാനുള്ള ചെലവോ അപേക്ഷാഫീസോ മറ്റേതെങ്കിലും നിർബന്ധിത തുകയോ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ വ്യക്തമാക്കണം. പണം നൽകിയില്ലെങ്കിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഇല്ലാതാകുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിനും വ്യക്തമായ മറുപടി വേണം.
യഥാർഥ പ്രവർത്തകർ പിന്നിലാകുമ്പോൾ
പ്രവാസി സമൂഹത്തിൽ പ്രചാരണമോ പ്രതിഫലമോ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അനേകം പേരുണ്ട്. രോഗികളെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കുന്നവർ, പുതിയ കുടിയേറ്റക്കാർക്ക് വഴികാട്ടുന്നവർ, വിദ്യാർഥികൾക്ക് താങ്ങാകുന്നവർ, പ്രതിസന്ധിയിലായ കുടുംബങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നവർ—ഇവരിൽ പലരും വേദികളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറില്ല.പണം നൽകാൻ കഴിയുന്നവർക്ക് മാത്രം അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടായാൽ, ഇത്തരം നിശ്ശബ്ദ സേവനങ്ങൾ മറവിയിലാകും. സമൂഹത്തിന് ലഭിക്കുന്ന സന്ദേശവും തെറ്റായിരിക്കും: പ്രവർത്തനത്തെക്കാൾ പണത്തിനാണ് വില എന്ന സന്ദേശം.
ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് അസൂയയല്ല
ആരാണ് അവാർഡ് നൽകുന്നത്? എന്താണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ മാനദണ്ഡം? ആരാണ് വിധികർത്താക്കൾ? പണം നൽകുന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടോ? പുരസ്കാരം സ്വീകരിക്കുന്നവരിൽ നിന്ന് നിർബന്ധിതമായി തുക ഈടാക്കുന്നുണ്ടോ?ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് ആരുടെയെങ്കിലും നേട്ടത്തെ ചെറുതാക്കാനല്ല. അംഗീകാരത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത ഉറപ്പാക്കാനാണ്. എല്ലാ അവാർഡുകളെയും എല്ലാ സംഘാടകരെയും ഒരുപോലെ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല. വ്യക്തമായ മാനദണ്ഡങ്ങളോടെ അർഹരായവരെ ആദരിക്കുന്ന സംരംഭങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം സുതാര്യത കൂടുതൽ കരുത്തേകും.
അവാർഡ് സ്വീകരിക്കുന്നവർക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ലഭിക്കുന്ന ബഹുമതി എന്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണെന്ന് അന്വേഷിക്കണം. പണം നൽകിയാൽ ഉറപ്പായും ലഭിക്കുന്ന പുരസ്കാരം സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തിന്റെ സ്വതന്ത്ര വിലയിരുത്തലായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലെ വൈരുധ്യം തിരിച്ചറിയണം.ഒരു ഫലകത്തിനും പൊന്നാടയ്ക്കും ചെലവ് കണക്കാക്കാം. എന്നാൽ സമൂഹത്തിന്റെ ആദരവിന് വില നിശ്ചയിക്കാനാവില്ല. പണം സമാഹരിക്കാനാണെങ്കിൽ അത് തുറന്നുപറയുക; സേവനത്തെ ആദരിക്കാനാണെങ്കിൽ സേവനത്തെ തന്നെ മാനദണ്ഡമാക്കുക. അവാർഡിന്റെ വില അത് വാങ്ങാൻ ചെലവഴിച്ച തുകയിലല്ല; അത് ലഭിക്കാൻ അർഹതയുണ്ടാക്കിയ പ്രവർത്തനത്തിലാണ്.
